"Fráleitt rugl"

Egill Helgason telur það fráleitt rugl að þjóðinni yrði þröngvað inn í ESB ef aðild yrði felld í ráðgefandi þjóðaratkvæðagreiðslu. Í vissum skilningi er það rétt hjá honum.

Það yrði svona álíka fráleitt rugl og ef ríkisstjórn reyndi að setja þjóðina í ábyrð fyrir risaskuldum fallins einkabanka þrátt fyrir mikla og eindregna andstöðu almennings.

Eða svona svipað fráleitt og að ríkisstjórn réðist í heildarendurskoðun stjórnarkrárinnar í ágreiningi á Alþingi með þeirri réttlætingu að þjóðin krefðist þess og héldi svo ótrauð áfram þótt þjóðin sýndi því engan áhuga að kjósa til stjórnlagaþingsins sem hún átti að hafa krafist.

Kannski jafn fráleitt og að skipa fólkið sem "kjörið" var til þessa stjórlagaþings í stjórnlagaráð þótt Hæstiréttur hefði úrskurðað kosninguna ólöglega.

Athugasemdir

[Helga Kristjánsdóttir, 8.7.2012 kl. 20:21]

Já þau eru mörg fráleit ruglin,sem þýða;¨að takmarkinu hvað sem það kostar.¨

[Ásthildur Cesil Þórðardóttir, 9.7.2012 kl. 10:33]

Það er líka fráleitt rugl að treysta þessari ríkisstjórn fyrir fjöreggi íslendinga. 

[Jóhann Elíasson, 9.7.2012 kl. 12:27]

Sem sagt ÞAÐ SKIPTIR ÞESSA RÍKISSTJÓRN ENGU MÁLI HVAÐ ÞJÓÐIN VILL.  Þess vegna þurfum við ÖFLUGAN forseta..............

[Sigurður M Grétarsson, 9.7.2012 kl. 18:26]

Fyrst eftir að forsetinn var búin að vísa Icesave 3 samningum til þjóðaratkvæðagreiðslu sýndu skoðanakannanir meirihlutastuðning meðal þjóðarinnar við það að samþykkja samninginn. Þannig vatr það líka meðan hann var til umfjöllunar á Alþingi. Vkið skulum heldur ekki gleyma því að stuðningur við þann samning náði út fyrir raðir stjórnarflokkanna og studdi Sjálfstæðiflokkurinn meðal annars samninginn á Alþingi. Það er því fráleitt að halda því fram að samþykkt þess samning á Alþingi hafi verið í andstöðu við vilja þjóðarinnar.

Síðan komu þeir frá Advice hópnum og fóru mikinn meða alls konar blekkingum og rangfærslum og fengu fólk til að trúa því að það fælist meiri áhætta í því að samþykkja samninginn heldur en að láta málið fara fyrir dóm og sannfærðu meira að segja marga um að Bretar og Hollendingar myndu aldrei þora að fara með málið fyrir dóm. Nú er málið farið fyrir dóm og eru talsverðar líkur á því að þar fáum við talsvert stærri skell heldur en samþykkt samningsins hefði leitt til og súpum því illilega seyðið af því að hafa valið dómstólaleiðina fremur en samningaleiðina.

Ríkisstjórnin var því ekki að reynha að koma skuldum einkaaðila yfir á almenning heldur þvert á móti að lágmarka skell skattgreiðenda af þessu máli.

Hvað heilarendurskoðun stjórnarskrárinnar áhrærir þá bendir nú felst til þess að mikill meirihluti þjóðarinnar vilja fá fram breytingar á henni og vilji fá að kjósa um hana. Lítil kjörsókn í stjórnlagaþingskosningunum hefur meira með það að gera hversu flóknar þær voru fremur en af litlum áhuga.

Staðreyndin er sú að núverandi ríkisstjórn hefur aldrei gert neitt sem gefur í skyn að hún virði ekki niðursjöður þjóðaratkvæðagreiðslu. Gleymum því ekki að á vordögum 2009 reyndi hún að ná fram breytingu á stjórnarskránni þannig að bindandi þjóðaratkvæðageiðslur væru heimilar. Það voru hins vegar þingmenn Sjálfstæðisflokksins sem komi í veg fyrir það með málþófi. Þar sem Alþingi þarf að samþykkja breytingar á stjórnarskrá tvisvar með þingkosningum inn á milli og menn stóðu í þeirri trú að þjóðaratkvæðagreiðaln yrði áður en núverandi kjörtímabili lyki töldu menn sig hafa misst af tækifærinu með vegna þessarar aðgerðar þingmanna Sjálfstæðiflokksins.

Það eru því sjálfstæðifmenn sem eiga 100% sökina á því að þjóðaratkvæðagreiðslan um aðildarsamning að ESB verður aðeins ráðgefandi en ekki bindandi. Sökin er ekki núverandi ríkisstjórnar.

Við þetta er því að bæta að það er með öllu óraunhæft að ríkisstjórnin geti komið Íslandi inn í ESB verði aðildarsamningur felldur í þjóðaratkvæðagreiðslu. Ég hef farið yfir það á minni bloggsíoðu og má sjá það hér:

http://siggimaggi.blog.is/blog/siggimaggi/

Það er því hárrét sem Egill segir. Það er fráleitt rugl að halda því fram að hætta sé á að ríkisstjórnin fari með Ísland inn í ESB gegn niðurstjöðu þjóðaratkvæðagreiðslu.

[Hans Haraldsson, 9.7.2012 kl. 18:55]

Sigurður: En hvað með aðfarirnar í Icesave I og II?

Og hvað er það eiginlega sem bendir til þess að mikill meirihluti vilji heildarendurskoðun stjórnarskrárinnar?

[Ásthildur Cesil Þórðardóttir, 9.7.2012 kl. 19:04]

Sigurður snýr þessu við.  Fólki var talin trú um að við yrðum að borga þetta, það væri verið að stela peningum frá hjálparstofnunum og fátæklingum. Það var einmitt spilað endalaust á tilfinningar fólks.  Svo þegar við heyrðum sannleikann að í fyrsta lagi þá væri ekki skylda okkar að borga skuldir einkabanka og að auk þess hefðu neyðarlögin gildi.  Þá einfaldlega snérist dæmið við.  En þessi söngur Samfylkingarinnar ásamt fleiru er orsök fyrir því vantrausti sem ríkisstjórnin glímir við.  Endalausa lygar og áróður sem ekki stenst neina skoðun.

[Sigurður M Grétarsson, 10.7.2012 kl. 11:56]

Hans. Icesve I og II voru bara samningar eins og Icesave III og í öllum tilfellum töldu menn sig ekki getað náð lengra. Menn tala mikkið um þann kostnað sem hefði fylgt þeim samniongum og nota þá kostnaðinn sem nefndur var á þeim tíma. Þá var hins vegar gert ráð fyrir mun minna verðmæti eignasafns gamla Landsbankans heldur en hefur komið í ljós að það er. Ef þessir samningar eru skoiðaðir í ljósi núverandi mats á verðmæti eignarsafnsins þá eru þeir ekki þær upphæðir að íslensk þjóðfélag hefði farið á annan endan út af þeim þó vissulega séu þeir dýrari en Icesave III.

Þær skoðanakannanir sem gerðar hafa verið benda til þess að almenningur telji þörf á breytingum á stjórnarskránni. Reynsla síðustu áratuga hefur kennt okkur að Alþingismönnum er ekki einum treystendi til þess. Skoðanakannanir hefa einnig sýnt að mikill meirihluti þjóðarinnar vill fá þá þjóðaratkvæðagreiðslu sem stendur til að viðhafa um ákveðna kafla stjórnarskrárinnar í október. Með fádæma virðingaleysi fyrir lýðræði hafa þingmenn Sjálfstæðifslokksins reynt að koma í veg fyrir að þjóðin fái að tjá sig um stjórnarskránna í þjóðaratkvæðagreiðslu enda hefur Sjálfstæðisflokkurinn alltaf staðið gegn auknu lýðræði.

[Sigurður M Grétarsson, 10.7.2012 kl. 12:07]

Ásthildur. Það er alveg rétt að einstaka aðilar notuðu þetta með hjálpastopfnanirnar en það gerðu stjórnvöld ekki anda koma það alltaf skýrt fram af þeirra hálfu að ríksistjórnir Bretlands og Hollands voru búnar að greiða innistæðueigendum lágmarkstrygginguna og því snerist þetta um að endurgreiða þeim.

Stjórnvöld gerðu aldrei tilraun til að klína upp á þjóðina greiðslu á einhverju sem íslenska þjóðin þarf ekki að greiða. Það var einfaldlega mat stjórnvalda að það fælist of mikil áhætta í því að fara dómstólaleiðina í málinu því hún gæti endað með margfralt þyngri byrðum. Með einhverjum ótrúlegum hætti tókst þeim í Advice hópnum að telja stórum hluta kjósenda trú um að það fælist meiri áhætta í því að samþykkja samninginn heldur en að fara dómstólaleiðina eins mikið dómsdagkjaftæði sem sú fullyrðing var.

Nú er málið fyrir dómstólum og það eina sem við getum vonað er að fjárhagslegur skaði okkar af því að láta málið fara þá leið verði í lagmarki. Það er mikil hætta á að skaðinn af þvi´verði okkur illviðráðanlegur en vissulega er alltaf sá möguleiki fyrir hendi að niðurstaðan verði jafnvel hagstæðari fyrir okkur en samningurinn var. Það er hins vegar mjög ólílleg niðurstaða þó hún sé vissulega ekki útilokuð.

Það eru neyðarlögin sem skapa mestu hættuna á því að við þurfum að greiða margfalt meira heldur en samningurinn hljóaði upp á. Það eru nefnielga ekki til nein rök sem halda vatni sem geta réttlætt það að mismuna innistæðueigendum eftir því hvort þeir áttu sínar innistæður í íslenskum eða erlendum útibúum bankans. Sú mismunun getur vart staðist EES samningin né heldur stjórnarskrá Íslands.

Það eru íslensk stjórnvöld og þar með íslenskir skattgreiðendur sem bera ábyrð á lagasetningu Alþingis. Því þurfa þeir að greiða kostnaðinn sem af því hlýst ef niðrustaðan er sú að með neyðarlögunum hafi verið framkvæmd óréttlætanleg mismunun milli innistæðueigenda. Gleymum því ekki að hér var ekki um að ræða greiðslur frá ríkissjóði til innnistæðueigenda heldur mismunun á greiðslum úr þrotabúi bankans.

[Hans Haraldsson, 10.7.2012 kl. 19:49]

Sigurður: Þegar ríki undirgangast meirháttar fjárhagslegar skuldbindingar þá er það gert með lagasetningu; frumvörp eru lögð fyrir þjóðþing og rædd fyrir opnum tjöldum. Séu lögin samþykkt þá eru þau birt opinberlega.

Það eru álíka miklar líkur á innrás frá Mars og að nokkur dómstóll fallist á því að óljóst orðalag í einhverjum obskúr tilskipunum geti orðið þess valdandi að skattgreiðendur vakni einn daginn upp í ábyrgðum upp á tugi prósenta af VLF og ef svo galinn úrskurður yrði einn daginn kveðinn upp væri auðvitað sjálfhætt í EES.

[Sigurður M Grétarsson, 13.7.2012 kl. 10:00]

"Orðskrúð" í tilskipunum er reyndar hluti af samningi sem stjórnvöld hafa undirgengist og þurfa því að sæta því.

Reyndar er þetta ekki það sem líklegast verður okkur að falli í þessu máli. Það sem líklegast verður okkur að falli er sá hluti neyðarlaganna að tryggja innistæður í íslenskum útibúum upp í topp en ekki í erelndum útibúum. Í því fellst mismunun sem mjög ólílelgt verður að telja að standist EES samninginn eða stjórnarskrá Íslands. Þar með eru allar líkur á því að EFTA dómstóllinn muni dæma það ólöglega misnuynun og ef að mál fer fyrir íslenska dómstóal eru allar líkur á að Hæstiréttur Íslands muni einnig dæma þá mismunun brot á jafnræðisákvæði stjórnarskrárinnar.

Þar með munum við þurfa að tryggja allar innistæður í topp bæðí í íslenskum og erlendum útibúum gamla Landsbankans. Í Icesave samningum tókum við aðeina ða okkur að tryggja 21 þúsund Evru lágmarkstryggingu og Breta og Hollendingar ætluðu að taka restina á sig. Nú gera þeir kröfu um að við tökum allann pakkan og talsverðar líkur eru á því að við verðum dæmdir til að gera það.